تاثير محلول پاشي سولفات روي و اسيد بوريك در مراحل مختلف فنولوژيك بر عملكرد دانه و برخي صفات كمي دو رقم كلزا (Brassica napus L.)

به منظور بررسي تاثير محلول پاشي سولفات روي و اسيد بوريك در مراحل مختلف فنولوژيك بر عملكرد و برخي صفات كمي دو رقم كلزا، آزمايشي به صورت فاكتوريل و در قالب طرح پايه بلوك هاي كامل تصادفي با 18 تيمار و در سه تكرار در سال زراعي 85-84 در مركز تحقيقات كشاورزي و منابع طبيعي زنجان به مرحله اجرا درآمد. فاكتورهاي آزمايشي عبارت بودند از: محلول پاشي سولفات روي در سه سطح (بدون محلول پاشي (Zn0)، محلول پاشي با غلظت سه در هزار (Zn1) و محلول پاشي با غلظت شش در هزار (Zn2))، محلول پاشي اسيد بوريك در سه سطح (بدون محلول پاشي (B0)، محلول پاشي با غلظت دو در هزار (B1) و محلول پاشي با غلظت چهاردر هزار (B2)) و ارقام شامل (V1) SLM046 و رقم طلايه (V2). محلول پاشي سولفات روي و اسيد بوريك در دو مرحله (ابتداي ساقه رفتن و ابتداي گلدهي) انجام گرديد. در طول دوره رشد مراقبت هاي زراعي انجام و از صفات ارتفاع بوته، تعداد خورجين‌هاي بارور و نابارور يادداشت‌برداري شده و عملكرد دانه، وزن هزاردانه نيز تعيين گرديد. نتايج تجزيه واريانس نشان داد بين عملكرد دانه از نظر آماري تفاوت معني‌دار وجود داشته و حداكثر محصول دانه كلزا از تيمار Zn0B1 و رقم SLM046 به مقدار 4180 كيلوگرم در هكتار حاصل گرديد. بنابراين، با عنايت به نقش مثبت اسيد بوريك در افزايش عملكرد دانه و به كارگيري توام سولفات روي و اسيد بوريك در افزايش وزن هزاردانه و تعداد خورجين هاي بارور كلزا و همچنين بالاتر بودن سطح عملكرد دانه در رقم SLM046، ‌استفاده از اين رقم و محلول پاشي همزمان اسيد بوريك و سولفات روي با غلظت‌هاي به ترتيب دو در هزار و سه در هزار در مراحل ابتداي ساقه رفتن و ابتداي گلدهي (تيمار Zn1B1) در مناطق با آب و هوا و خاك مشابه محل مناسب مي‌باشد.