توارث محتواي نسبي آب برگ در گندم نان (Triticum aestivum L.) تحت شرايط ديم

با توجه به كشت گندم در بخش هاي قابل توجهي از اراضي ديم، شناسايي و انتخاب روش اصلاحي مناسب و استفاده از معيارهاي انتخاب صحيح و كاربردي جهت معرفي ارقام مقاوم به خشكي بسيار اهميت دارد. كارآيي گزينش براي يك صفت، بستگي به ميزان وراثت پذيري و نوع عمل ژن هاي دخيل در كنترل آن دارد. از اين رو، جهت بررسي نحوه توارث محتواي نسبي آب برگ در شرايط ديم، در سال 1386 آزمايشي با 50 لاين 2:3F به همراه والدين، در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي در سه تكرار اجرا گرديد. برآورد اجزاي واريانس ژنتيكي و محاسبه وراثت پذيري اين صفت با روش تجزيه واريانس نسل ها و اميد رياضي ميانگين مربعات منابع تغيير انجام گرفت. نتايج آزمايش مشخص كرد كه محتواي نسبي آب برگ، توسط اثرات ژني افزايشي كنترل شده و داراي وراثت پذيري خصوصي بالايي مي باشد. بنابراين مي توان بازده ژنتيكي نسبتاً بالايي را از گزينش براي اين صفت در شرايط ديم انتظار داشت.