نقش راوي و مخاطب در قصه‌هاي خواب صوفيه

خواب پديده‌اي ذهني است كه براي صوفيه به عنوان وسيله‌اي جهت ارتباط با جهان معنا، از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. خواب در متون صوفيه شيوه‌اي است منحصر به فرد براي بيان و معرفي بسياري از مضامين و انديشه‌هاي كليدي تصوف. خواب‌ها از نظر عرفا داراي بار ديني و معنايي ويژه‌اي هستند. خواب ديدن و ديده شدن در خواب، در ادبيات صوفيه يك سنّت و قاعده است. اما خواب‌‌ها براي نمود و آشكار شدن در ادبيات صوفيانه از فرم روايي و داستاني استفاده مي‌كنند. خواب‌هاي نقل‌شده در متون صوفيه، همگي داراي بن‌مايه‌هاي داستاني هستند. آن‌چه كه شخص در خواب مي‌بيند، هنگامي كه براي ديگري نقل مي‌شود، عناصر روايي را به خدمت خود مي‌گيرد. اين مقاله نگاهي اجمالي دارد به ويژگي‌هاي روايت خواب و نقش دو عنصر اساسي راوي و مخاطب در شكل‌گيري فرم داستاني خواب.