بررسي خردمندي دانشجويان علوم انساني و علوم پايه در فرآيند حل مساله و رابطه آن با باورهاي معرفت‌شناسي

چكيده اين پژوهش با هدف بررسي كيفيّت دانش مرتبط با خردمندي دانشجويان و نقش آن در فرآيند حل مساله زندگي واقعي و همچنين بررسي سطح باورهاي معرفت‏شناسي آنها و ارتباط آن با خردمندي انجام شد. با استفاده از روش نمونه‏گيري طبقه‏اي 101 نفر از دانشجويان كارشناسي و كارشناسي ارشد انتخاب شدند. داده‏هاي مرتبط با خردمندي با استفاده از دستورالعمل ارزيابي عملكرد خردمندانه پارادايم برلين در قالب حل مساله و مصاحبه استاندارد شده و داده‏هاي مرتبط با باورهاي معرفت‏شناسي با استفاده از مصاحبه نيمه ساختار يافته قضاوت تاملي كينگ و كيچنر جمع‏آوري شد. داده‏هاي حاصل با استفاده از آزمون t گروه‏هاي مستقل و ضريب همبستگي پيرسون تجزيه و تحليل شد. يافته‏هاي پژوهش حاكي از آن است دانشجويان از لحاظ سطح دانش مرتبط با خردمندي از حد متوسط بسيار پايين‏تر بوده‏اند و ميان دانشجويان كارشناسي و كارشناسي ارشد، در خردمندي تفاوت معنا‏داري وجود نداشت، اما ميان دانشجويان گروه تحصيلي علوم انساني و علوم پايه تفاوت معنا‏داري مشاهده شد. از لحاظ سطح باورهاي معرفت‏شناسي دانشجويان بين دو سطح پيش تاملي و شبه تاملي قرار داشتند. ميان دانشجويان علوم انساني و علوم پايه، از لحاظ قضاوت تاملي تفاوت معنا‏داري وجود نداشت، اما ميان دانشجويان كارشناسي و كارشناسي ارشد تفاوت معنا‏داري وجود داشت. همبستگي بين خردمندي و باورهاي معرفت‏شناسي در حد نسبتاً ضعيف است.