بررسي نتايج جابجايي زيرجلدي قدامي عصب اولنار و عوامل مرتبط، در مبتلايان به سندرم تونل كوبيتال

سابقه و هدف: با توجه به فراواني بيماران مبتلا به سندرم تونل كوبيتال، وجود روش‌هاي درماني مختلف براي اين بيماري و عدم اطلاع از نتيجه درمان جابجايي زيرجلدي قدامي (anterior subcutaneous transposition) عصب اولنار در اين بيماران، اين تحقيق به منظور تعيين نتايج اين عمل جراحي، در بيماران مراجعه‌كننده به بيمارستان طالقاني بين سال‌هاي 1383 الي 1386، با پيگيري يك‌‌ساله انجام شده است.مواد و روش‌ها: تحقيق با طراحي case series انجام شده است. بيماران در طي مدت بررسي، با تشخيص قطعي سندرم تونل كوبيتال تحت درمان با جابجايي زيرجلدي قدامي عصب اولنار قرار گرفتند. نتيجه درمان بر اساس modified Bishop rating system در چهار گروه عالي (excellent)، خوب (good)، متوسط (fair)، ضعيف (poor) مشخص شد و نقش عوامل مرتبط جنس، سن (كمتر و بيشتر از 45 سال) و علت و شدت اوليه بيماري كه بر اساس معيارهاي Dellon قبل از عمل تعيين گرديده بود، با نتيجه درمان، توسط آزمون دقيق فيشر مورد قضاوت قرار گرفت.يافته‌ها: تحقيق در 26 بيمار با 29 آرنج انجام گرفت. سن بيماران 23 الي 72 سال با متوسط سني 5/44 سال بود. 38% بيماران مرد بودند. در پيگيري دوازده‌‌ماهه پس از عمل، نتيجه درمان 62% عالي، 7/20% خوب و 3/17% بيماران نتيجه متوسط داشتند و نتيجه ضعيف وجود نداشت. در پيگيري يك‌ماهه تا دوازده‌ماهه، نتايج درمان بهتر شد و شدت اوليه بيماري و سن بالا در نتيجه درمان تأثير دارند (07/0p<).نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد در مبتلايان به سندرم تونل كوبيتال درمان به روش جابجايي زيرجلدي قدامي عصب اولنار با موفقيت همراه است. انجام يك تحقيق تجربي توصيه مي‌شود.