بررسي ساختار و عملكرد سيستم هاي نظارت چهره راننده در تشخيص خستگي و عدم تمركز حواس

هر ساله تصادفات رانندگي زيادي به دليل خواب‏آلودگي و عدم تمركز حواس راننده در سراسر دنيا رخ مي‏دهد كه خسارت‏هاي جاني و مالي فراواني به همراه دارند. يكي از روش‏هاي تشخيص خستگي و عدم تمركز حواس، استفاده از سيستم‏هاي نظارت چهره راننده است. تحقيقات نشان مي‏دهد رابطه معناداري بين ميزان خستگي و فعاليت‏هاي چشم وجود دارد. از جمله نشانه‏هاي خواب‏آلودگي در چشم، كاهش فاصله بين دو پلك در پلك زدن، افزايش مدت زمان پلك زدن و افزايش تعداد پلك زدن است. علاوه بر اين، خواب‏آلودگي همراه با خميازه كشيدن و چرت زدن (افتادن سر به سمت پايين يا طرفين) است. در كنار مسيله خستگي و خواب‏آلودگي، مسيله عدم تمركز حواس راننده نيز حادثه‏ساز است. خوشبختانه تا حدودي مي‏توان ميزان عدم تمركز حواس راننده را از نشانه‏هاي ظاهر شده در چهره او تشخيص داد. مثلا چرخش بيش از اندازه سر به اطراف يا پلك نزدن طولاني از جمله نشانه‏هاي اصلي عدم تمركز حواس مي‏باشد. سيستم‏هاي نظارت چهره راننده با دريافت تصاوير چهره راننده از دوربين و پردازش آنها (به خصوص تصوير ناحيه چشم)، نشانه‏هاي خواب‏آلودگي و عدم تمركز حواس را از چهره استخراج مي‏كنند. سپس با تحليل اين تصاوير و استخراج ويژگي‏هاي مناسب، ميزان خستگي و عدم تمركز حواس راننده تخمين زده و در صورت لزوم به وي هشدار داده خواهند داد. در اين مقاله با مروري بر سيستم‏هاي نظارت چهره راننده، ساختار و عملكرد دروني آنها مورد مطالعه قرار گرفته و مزايا و معايب هر كدام بررسي خواهد شد.