تحليل تاثير جلوه‌هاي مكاني در هنرهاي نمايشي آيين‌هاي عاشورايي در ايران

چندين قرن از واقعه عاشورا مي‌گذرد؛ اما عاشورا و امام حسين(ع) به‌عنوان نمادهاي هويت شيعه در متن زندگي مسلمانان و در باورهاي پاك مردم جاي دارد. مُحرم ميراث عاشورا براي دوستداران و عاشقان اهل بيت و نقطه عطف انسانيت، آزادگي و مردانگي بوده و هر ساله ميليون‌ها انسان داغدار را براي عزاداري و ابراز احساسات گرد هم مي‌آورد. كمرنگ‌شدن روزافزون نقش طبيعت و محيط طبيعي در مراسم سوگواري و هم‌چنين بي‌اطلاعاتي عزاداران از هويت و نماد اين پديده‌ها، اين پژوهش را به سوي بررسي نمادهاي سوگواري و ارتباط آنها با طبيعت در مناطق بوشهر و سيستان رهنمون ساخته است. اين مطالعه با استفاده از متون ادبي، مقالات علمي، مطالعات ميداني و پرسش از محققان، مردم‌شناسان و افراد خبره در زمينه مذهبي، سعي دارد با استفاده از متغيرهاي محيطي موثر در آيين سوگواري از قبيل آب و هوا، عارضه‌هاي طبيعي، پوشش منطقه، موقعيت منطقه و... با استفاده از روش‌ تحليلي ـ توصيفي به بررسي درون‌مايه‌هاي جغرافيايي آيين‌هاي سوگواري در مناطق سيستان و بوشهر بپردازد. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد ويژگي‌هاي خاص جغرافيايي و مكاني اين دو منطقه منجر به پايداري در رفتارها و آيين‌هاي عاشورايي همراه با حفظ تماميت سرزميني و حراست از ارزش‌هاي مذهبي شده و اين آميختگي نيز سبب رشد ارزش‌هاي اسلامي و انساني و هم‌چنين گسترش آن در پهنه‌هاي عقيدتي مجاور شده است