بررسي عملكرد روايت در اشعار نيما با تكيه بر نشانه شناسي ققنوس

Narration and its Function in Poetry of Nimā:A Focus on Semiology of Ghoghnoos

«ققنوس» نيما را بايد از مهم ترين آثار در سرآغاز سرايش شعر نو دانست. اين شعر علاوه‌بر ويژگي‌هاي ادبي، از نظر روايت‌شناسي نيز تغيير عمده‌اي در شيوه شاعري نيما به‌شمار مي‌رود. روايت‌شناسي اشعار نيما از اين جهت حايز اهميت است كه با شروع سرايش شعر نو، نوع روايتگري در شعر فارسي دستخوش دگرگوني شده‌است. در تحقيق حاضر با تلفيق شيوه هاي روايت‌شناسي و نشانه‌شناسي، ابتدا نشانه ها و رمزگان در متن انتخابي، از نظر كمي و كيفي مورد بررسي قرار گرفته و سپس برمبناي نتايج حاصله، ويژگي هاي روايي آن تحليل شده‌است. براساس اين پژوهش، نه نيماي افسانه تا ققنوس را مي‌توان رمانتيك كاملي دانست و نه نيماي ققنوس به بعد را سمبوليست كامل. روايت در اشعار نيما كه در ققنوس شكل پخته‌تر و قابل قبول‌تري يافته‌است، در سروده‌هاي پاياني عمر او بسيار غني‌تر و دروني‌تر شده‌است. از اين به بعد، اشعار وي كوتاه‌تر شده و بسياري توضيحاتِ اضافه از آثار او حذف گرديده‌است.

Nim?’s Ghooghnoos plays an essential role in the formation of Persian modern poetry, and besides its literary values , can be considered a turning point in Nim?’s way of narrating that was so remarkably influential in the works of the poets to come. This article through combining some techniques of narratology and semiology, firstly performs a quantitative and qualitative investigation on the signs and codes of Ghoghnoos, and secondly, analyses the narrative elements of the poem. The results of the research negate the idea that Nim? is totally a Romantic poet before writing Ghoghnoos and absolutely a Symbolist after that; meanwhile they prove that narratives of his latest poems are richer, more concise and more internalized