واقعي‌گرايي و رويكرد آلوين پلانتينگا به آن

Actualism and the Approach of Alvin Plantinga to It

واقعي‌گرايي يك بر نهاده هستي‌شناسانه‌ است كه بر اساس آن دامنه اشيا موجود با دامنه اشيا واقعي، هم‌مصداق است. قرايت‌ها و رويكردهاي مختلفي به واقعي‌گرايي وجود دارد كه يكي از آن‌ها رويكردي ‌است كه به واقعي‌گرايي كلاسيك معروف شده و فيلسوفاني نظير پلانتينگا, فاين, سَمُن, داتش و مِنزِل از آن حمايت مي‌كنند. دامنه مدل واقعي‌گرايي كلاسيك متغير و سورهاي آن جهان - محدود است. پلانتينگا، در قرايت خود، ذوات را، به‌ عنوان اشيا موجود واقعي، به ‌دامنه جهان‌هاي ممكن اضافه‌كرده، سعي ‌مي‌كند تا نقش اشيا ممكن را به‌ ذوات بسپارد. قرايت پلانتينگا از واقعي‌گرايي، دو مشكل عمده دارد: نخست اينكه ذوات, صفات كيفي محض نيستند و دوم آنكه, اين قرايت نمي‌تواند فرمول‌هاي «باركان» و «وجود ضروري» را توجيه‌ كند.

Actualism is an ontological thesis that according to which the domain of actual objects is same as the domain of existent objects. There are different versions of Actualism and the one known as the Classical Actualism is adopted by Plantinga, Fine, Salmon, Deutsch and Menzel. The model of the Classical Actualism has a variable domain and its quantifiers are world –-restricted. Plantinga, in his account, adds the essences, as actual existing objects, to the domain of possible objects and tries to impart the role of possible objects to the actual ones. This approach has two main problems: first, the essences are not the purely qualitative properties and second, it fails to justify the "Barcan Formula" and Necessary Existence.