سيري در ديوان و سبك قصايد وحيد قزويني

In Search of Vahid Ghazvini’s

وحيد قزويني از خانداني است كه در خدمت‌هاي ديواني روزگار مي‌گذرانيد و مانند بسياري از ديوانيان عصر صفوي، شاعر بود و اتفاقاً شاعري پر كار نيز بود. اشعار وحيد در موضوع‌هايي متفاوت چون مضامين حماسي تا غنايي و اخلاقي و شهرآشوب سروده شده‌ است. سبك اصلي شعر او سبك اصفهاني يا هندي است كه سبك شاعران عهد صفوي‌ است. در اين مقاله ويژگي‌هاي سبك قصايد وحيد، زبان (واژگان و نحو) و بيان (عناصر بلاغي) را بررسي نموده و نمونه‌هايي از هر كدام ذكر شده‌ است.

Vahid Ghazvini belongs to a family who has earned his life as a civil servant and like many civil servants in the Safavid era he was a poet and incidently a prolific one. Vahid’s poetry is concerned with various subjects such as epic themes to lyrical and moral themes and Shahr Ashoub. His main poetic style is Isfahani or Indian style which is the style of the poets in Safavid era. In this article, the features of his style in composing odes, his language (diction and syntax), and rhetorics (rhetorical devices) have been analyzed and examples were given for each case.