پست مدرنيسم در ادبيات داستاني معاصر ايران

Post Modernism in Iran’s contemporary fiction

اصطلاح «پست مدرنيسم» اگر چه ‌امروز در ايران از طرف نويسندگان و حتي منتقدان بارها و بارها بكاربرده مي‌شود، اما به علّت عدم آشنايي با خاست‌گاه‌ها، اصول و مولفه‌هاي اين نوع ادبي، قايل بودن به چنين جرياني را در ادبيات داستاني ايران همواره با ترديد هم‌راه مي‌سازد. اين كه چه خصايصي را مي‌توان به عنوان مبنا جهت قياس مولفه‌ها مدّنظر قرار داد و آيا آن ويژگي‌ها تنها به جهت اقتباس از شيوه‌هاي جهاني صورت يافته‌ است، به همراه ‌اين مساله كه ‌اين متون به همان اندازه شالوده شكنانه بودنشان آيا به گذشته و امكانات بومي زبان فارسي پايبند بوده‌ است، از مهم‌ترين پرسش هايي ‌است كه ‌اين تحقيق با بررسي و تحليل برخي از آثار هوشنگ گلشيري چون داستان‌هاي كوتاه «شب شك»، «مردي با كراوات سرخ»، «عكسي براي قاب عكس خالي من»، «معصوم اول»، «زنداني باغان» و داستان‌هاي بلند و رمان‌هاي «شازده ‌احتجاب»، «كريستين و كيد» و «آيينه‌هاي دردار» در نظر دارد پاسخ‌گوي آن‌ها باشد.

Although the term postmodernism is repeatedly used by the writers and even critics in Iran however due to the unfamiliarity as to its true origins, principles and features of this literary genre, believing in such a movement in fiction in this country is always discernible. As to descry certain features as a basis according to which one can determine whether a work is postmodern or not and whether those features were adopted merely as a universal model together with the question whether these texts to the same measure that they are deconstructive, do they remain fiddle to the endemic possibilities of Farsi language and its past, are among the main questions this research and analysis is aimed at answering. The following works of Hooshang Golshiri short stories such as ”the night of doubt’, “A man with a red tie”, “A picture for my empty frame”, “The first innocent”, and “the garden’s prisoners” and long stories and novels like “Prince Ehtejab”,“Christian and Kayd”, and “ the mirrors with doors” were selected for this purpose.