بررسي تطبيقي جلوه هاي عرفان در اشعار سپهري و ويتمن

A Comparative Study of Mystic Manifestation in Sepehriʹʹs and Whitmanʹʹs Poetry

سهراب سپهري و والت ويتمن دو شاعر از شرق و غرب اين كره خاكي هستند كه با الهام از عرفان شرقي هر كدام راه خود را در اين مسير پر پيچ و خم شناخت حقيقت مي‌پيمايند و در طول اين راه، گاهي به گونه اي شگفت آور به نكات مشترك فراواني كه بسيار قابل تعمّق مي باشد، مي رسند. هر دو از طبيعت، مرگ، زندگي، عشق و نيكي به ديگران و وظيفه‌ي خطير شاعر سخن مي گويند و در پي كشف راز عالم وجود مي باشند. در اين سير و سلوك ردپايي از عقايد و ديدگاه هاي ويتمن بر برخي از اشعار سپهري مشهود است كه هرچند شايد در جاهايي بسيار كمرنگ است امّا به گونه اي ظريف، هشيارانه و شايد نامحسوس تاثير ويتمن را برسپهري نشان مي دهد. در اين بررسي با دو شاعر همراه مي شويم تا به اشتراكات فكري، نظري، احساسي و حتي روحي آن ها پي ببريم.

Walt Whitman and Sohrab Sepehri are two poets from the west and east of the earth who have passed the meandering way of recognizing the truth by the revelation of the eastern mystic. They sometimes get to the common points in passing this way. Both talk about God, nature, life, death, love, helping others and the poetʹs responsibility, and they want to discover the mystery of this world. In this way, they sometimes have such similar beliefs and attitudes that the influence of the eastern and Buddhism mysticism is clear on them, and its reflection can be found delicately in their poems. In this way, we travel with two poets to discover their similarities in thought, attitude and beliefs