مصالح بين المللي قرارداد 1907 م

The International Expedients of the 1907 Convention

قرارداد 1907م. برآيند هم چشمي هاي پنهان و نيمه پنهان انگلستان و روسيه در عرصه ي روابط بين الملل در آغاز قرن بيستم بود. شاه مهره ي قرارداد؛ يعني ايران به سه بخش تقسيم شد: شمال از آن روسيه، مركز منطقه ي بي طرف و جنوب حيطه ي نفوذ انگلستان. بازخورد داخلي انعقاد قرارداد، براي كشورهاي توسعه طلب ياد شده به ويژه براي انگلستان بسيار وحشتناك بود اما نكته ي مغفول، تحولات سياسي – نظامي در عرصه ي روابط بين الملل آن ايام بود كه منجر به انعقاد اين قرارداد شد. ايران در قرن نوزدهم و ابتداي قرن بيستم وضعيتي متناقض داشت: از يك سو قدرت هاي بزرگ به ايران چونان كشوري پيراموني و عقب افتاده نگاه مي كردند و از سوي ديگر، آن جا كه پاي منافع بين المللي به ميان كشيده مي شد، اين كشور ضعيف را به عنوان دولتي مهم مي انگاشتند

The 1907 Convention was an outcome of overt and covert competition between England and Russia in the arena of International relations at the turn of the twentieth century. The kernel of this convention that is Iran was divided into three separate parts: The north, region of Russia, the central zone, neutral and the south influence zone of England. The internal reaction to the convention was dreadful for these expansionist countries especially England. But ignored point was diplomatic-military changes in the arena of international relations at that time which led to the passing of this convention. Iran had contradictory conditions at the twilight of the twentieth century: on the one hand the great powers considered in Iran as peripheral and backward country and on the other hand where international interest were concerned, the regarded the country as a weak but important.