‏«درنگ» در زبان فارسي

The oppositeness of meanings in ‎ Saʹʹeb Tabrizis Divan

درنگ از جمله واج‌هاي زبر زنجيري است كه موجب تمايز معنايي بين واژه‌ها و ساخت‌هاي ‏دستوري مي‌شود. گاه مكث و وقفه كوتاه در بينِ عناصرِ خاصّي از يك واژه يا عبارات يا جمله، ‏معناي آن را عوض مي‌كند. اين مرز ميان واژه‌ها به شنونده كمك مي‌كند كه بين يك جفت ‏عبارت يا جمله تمايزِ معنايي برقرار كند. وجود درنگ يا مكث يا وقفه كوتاه يا نبودن آن در بينِ ‏عناصرِِِِ يك جفت عبارت يا جمله است كه معناي آن دو را از هم متمايز ساخته و اختلاف معنايي ‏پديد آورده است. درنگ در گفتار عمل مي‌كند و سپس به نوشتار در مي‌آيد. درنگ مرز آوايي‌اي ‏است كه واحدهاي دستوري مانند تكواژ و واژه و عبارت را تعيين مي‌كند و استقلال دستوريِ آنها ‏را مشخّص مي‌سازد. در اين مقاله نقش درنگ در تمايز معنايي بررسي شده و جايگاه آن در زبان ‏و ادبيات شرح داده شده است.‏

Juncture or pause is a suprasegmental phoneme that differentiates the meanings of compound words, phrases and clauses. It originally works in spoken language, extending to written language. It is a phonological boundary, marking linguistic items. Apart from its use in language, it is of vital importance in literature, mainly in plays on words.