سرقت علمي معضلي در عرصه نويسندگي

Plagiarism as a Problem in Authorship

سرقت علمي نوعي دزدي در سطح ملي، منطقه اي يا بين المللي است. سرقت علمي، تخلف از اصول مسلم احترام به ديگران است. از نظر اخلاقي مشكل‌زا‌ترين نوع سرقت علمي زماني اتفاق مي افتد كه اين كار به صورت عمدي به عنوان راهي جهت ارتقا افراد ولي به هزينه ديگران انجام مي‌شود. با اين وجود برخي از سرقت ‌هاي علمي به صورت تصادفي انجام مي‌گيرد. خود سرقتي، تكرار كار چاپ شده قبلي خود فرد است به صورتي كه جديد به نظر بيايد. سرقت علمي نگراني جدّي است چرا كه اعتباري را كه محققان شايسته آن هستند از آنان مي‌گيرد. دو اصل اخلاق علمي، شفافيت و صداقت هستند. نويسنده بايد به خوانندگان اطلاع دهد كه كدام بخش از مطالب نوشته شده نظر شخصي وي و كدام كلمات و ايده ها متعلق به ديگران است و كدام بخش از مطالب اش را قبلاً در كجا منتشر كرده است. اعتبار نويسندگي بايد صرفاً به كساني داده شود كه اعتبار ناشي از كارشان را دريافت مي‌كنند. نويسنده بودن مستلزم مسيوليت ‌پذيري است. سرقت علمي از مشكلات جدي قابل پيگرد در سطح بين الملل است كه توجه جدي به آن نه تنها ما را از اتهام عمل به آن مصون نگه مي دارد بلكه مالكيت معنوي ذخاير علمي و تلاش محققان كشورمان را حفظ مي كند.

Plagiarism is a kind of regional, national and international theft, which violates others’ rights. Morally speaking, the most troublesome kind of plagiarism happens when it is done intentionally to be promoted at others’ cost. Nevertheless some of plagiarisms occur accidentally. Some people reprint their works and make them seem new. Plagiarism is a serious concern as it discredits qualified investigators. Two main moral principles of science are clarity and honesty. Authors should inform their readers which parts of their texts are produced through their own thoughts and which parts relate to others’ opinions and which parts have been published elsewhere. Authorship credit should be granted to competent ones. Authorship requires accountability. Plagiarism is a serious and internationally prosecutable crime that must be dealt with to exculpate the accused and secure intellectual property of our scientists’ and investigators’ works.