آمايش ناحيه اي كشور براساس شاخص SOWT (مطالعه موردي: منطقه مرزي ايران و تركمنستان)

Spatial-regional Planning in Iran : a case study of Iran-Turkmenistan border region

در دنياي امروز منابع، از جمله مواهب گرانبها و كمياب به شمار ميآيند. به همين دليل در چگونگي استفاده از اينگونه مواهب، ميان فعاليت هاي گوناگون انساني در محيط طبيعي مانند زراعت و باغداري، جنگل و مرتع، صنعت و معدن، شهر و روستا و... رقابت وجود دارد. تخصيص عادلانه و عاقلانه زمين به اين فعاليت ها، از مباحث مهم در امور برنامه ريزي است كه اصطلاحاً آمايش ناميده مي شود. به عبارت ديگر آمايش، تنظيم رابطه ميان انسان و فضا است و اصولاً فعاليت هاي انساني در فضا را شامل مي شود و هدف از تنظيم اين رابطه، بهره برداري منطقي از كليه امكانات به منظور بهبود وضعيت مادي و معنوي جامعه در طول زمان است. نظر به اينكه رابطه آمايش و برنامه ريزي ناحيه اي در واقع فرايندي است كه از برهم كنش كاركردهاي طبيعي و انسان ساخت در فضاي جغرافيايي شكل مي گيرد، با چنين نگاهي به آمايش و برنامه ريزي ناحيه اي در مرز جمهوري اسلامي ايران و كشور تركمنستان اين مقاله تدوين گرديده است.