خاستگاه «ابهام» در فرآيند ارتباط زباني

The Origin of Ambiguity in Lingual Communication

در ارتباط زباني به جمله‌ها و عبارت‌هايي برخورد مي‌كنيم كه چند مفهوم متفاوت دارند. گاه چند معنايي بودن كلام به سبب واژه‌اي است كه دو يا چند معني مختلف دارد و از آن با عنوان «ايهام» ياد مي‌شود. گاه جمله‌هايي كنايي در كلام موجب چند معنايي سخن مي‌شود. اما در مواردي با جمله‌هايي مواجهيم كه ضمن چند معنايي بودن در مقوله‌ «ايهام» و «كنايه» نمي‌گنجد و بعضي از اديبان آن‌ها را «ضعف تاليف» مي‌دانند و بعضي ديگر آن را از محاسن سخن به حساب مي‌آورند. در اين مقاله به عوامل آفرينش اين‌گونه جمله‌ها پرداخته شده است و به اين نتيجه منجر شده است كه وضعيت نحوي و گشتارهاي دستوري در ايجاد اين جمله‌ها دخالت دارد و در صورتي كه عمدا و با هدف آفريده شود، به حسن و زيبايي سخن مي‌افزايد.

In lingual communication, we come in contact with sentences and phrases which have several different understanding. Sometimes, a word in a sentence causes several different understanding. It is said equivoque. Sometimes a metonymic sentence causes several different understanding. But sometimes we confront with sentences which are not contained in equivoque or metonymy. Some of literary men suppose it, inexperience in compilation, and some of them suppose it, beauty of eloquence. In this essay, it has been discussed about the origins of creation of these sentences and it has been concluded that: syntax and grammatical transformations affect these sentences, and if it is created intentionally, it increases beauty of eloquence.