بررسي نمودهاي مذهبي در شعر عهد قاجار

The examination of religious perspectives in poetry in Ghajarid era

ايران جامعه‌اي با زير ساخت مذهبي است كه دين اسلام و مذهب تشيع از ديرباز در آن نفوذ فراواني داشته كه در اين ميان فرهنگ و ادبيات ايراني و خاصه شعر نيز جلوه گاه مهمي براي بازتاب نمودهاي ديني شده است. عصر قاجار يكي از دوره هاي شعري ادبيات فارسي است كه مذهب، به ويژه تشيع در آن جلوه و بازتاب گسترده‌اي دارد. در اين دوران شاعر مي‌كوشد با تقويت بن مايه‌هاي ديني در اشعار، مخاطب خود را پرورش اخلاقي داده، نگاه و انديشه‌ي ديني خود را به او منتقل كند. در اين نوشته سعي بر آن خواهد بود تا با روش توصيفي و برداشت‌هاي تحليلي، بررسي شود كه دين در شعر اين دوران چگونه بازتاب يافته و از چه اهميتي برخوردار بوده و در تعامل ذهن شاعر و مخاطب چه نقشي پيدا كرده است

Iran is a society with religious infrastructure, in which Islam and Shiism have had great influence. Meanwhile culture and Iranian literature, especially poetry has a great position in reflecting religious symbols. Ghajarid era is one of the Persian literature periods in which religion, especially Shiism has great reflection. In this era, by reinforcing religious bases of poems, poets try to train their addressees morally and transfer their views to them. In this article, by making use of descriptive and analytical measures, we try to examine how religious reflection in poetry in this era.