لافونتن1و حكايات فارسي

La Fontaine and Persian tales

داستان سرايي در مشرق زمين به گواه تاريخ ادبيات و تاريخ فرهنگ‌ها در مقايسه با مغرب زمين از پيشينه‌اي غني تر برخوردار است . پس از رخداد دوران نوزايي، اروپاييان اين گنجينه شايگان را كشف كردند و در جهت غناي ادبيات خود از آن بهره‌ها برگرفتند. آنان خود به برخي از اين وام‌گيريها اذعان كرده‌اند ليكن بخش بزرگي از تَاثيرات بويژه تَاثيرات زبان و فرهنگ فارسي و ايراني نه بيان شده و نه مورد ارزيابي قرار گرفته است. از آن جمله است آشنايي لافونتن با ادب فارسي و تَاثير پذيري انكار ناپذير وي از حكايات حكيمان پارسي‌گو. در اين مقاله كوشش شده است پرده از بخش كوچكي از اين الهام‌ گيري ها و بهره برداري‌ها برداشته شود.

Storytelling in the East, as verified through literature and cultural history, enjoys a richer background compared with that of the West. After the advent of Renaissance, Europeans discovered this precious heritage and made use of it to enrich their own literature. They could readily admit to some of the borrowing, yet some of the influences such as those of Persian language and culture were neither mentioned nor evaluated. It is worth mentioning that one of those cases is pertinent to La Fontaine’s familiarity with Persian literature and his being influence by certain tales of Persian sages. In writing this paper, efforts have been made to disclose a small portion of the gains and inspirations Key words: story, tale, fable, narrative, literary influences