تعليق اجراي حقوق بشر در شرايط اضطراري

Suspension of the Implementation of Human Rights in Emergencies

در نظام بين‌الملل حقوق بشر دو تاسيس شناخته شده وجود دارد: تحديد و تعليق. در وضعيت عادي، تحديد حقوق و آزاديها در يك جامعه دمكراتيك، به حكم قانون و به ملاحظه حفظ امنيت و يكپارچگي كشور و به منظور حمايت از بهداشت يا اخلاق عمومي و تامين حقوق ديگران امكان‌پذير است. اما تعليق به وضعيت اضطراري مربوط است. برخي از كنوانسيونهاي بسيار مهم حقوق بشري حاوي مقرره‌اي هستند كه به دولتهاي عضو اجازه مي‌دهد در شرايط اضطراري و فوق‌العاده اجراي بسياري از حقوق را به حالت تعليق درآورند. امكان تعليق اجراي اغلب حقوق در پاره‌اي ديگر از اسناد بين‌المللي نيز به طور ضمني مطرح شده است. اجراي اين حق توسط دولتها متوقف بر تحقق شرايطي است. در اين مقاله، نگارنده ضمن تبيين مفهوم تعليق، از معيارهاي توصيف وضعيت، شرايط ماهوي و شكلي مشروعيت و حقهاي غير قابل تعليق سخن گفته است.

There are two recognized institutions in the international system of human rights: restriction and suspension. In normal situations, rights and freedoms in a democratic society shall not be subject to any restrictions except those that are provided by law and are necessary to protect national security and integrity, public health or morals or the rights and freedoms of others. Suspension of these rights and freedoms, however, is concerned with emergencies. Some very important conventions concerning human rights include a provision that permits member states to suspend human rights in emergencies and extraordinary situations. Other international documents have also implied the possibility of suspending most rights. Applying such a right on the part of the states is subject to certain conditions. In this article, in addition to explaining the notion of suspension, the author talks about the criteria for describing an emergency, the formal and substantive conditions for legitimacy, and unsuspendible rights.