بررسي تطبيقي كنوانسيون عامليت بين‌المللي در حقوق ايران

A Comparative Study of the Convention on International Factoring in Iranian Law

عامليت بين‌المللي كه نهادي فعال در زمينه تجارت بين‌الملل و حوزه فاينانس است، با به‌كارگيري روشهاي مالي مناسب، نقش مهمي در زنجيره تجارت بين‌المللي ايفا مي‌كند. انتقال مطالبات صادركنندگان به عاملان، موجب ايجاد موقعيتهاي حقوقي و روابط جديد ميان طرفين قراردادهاي فروش و عاملي مي‌گردد كه كنوانسيون عامليت بين‌المللي با بهره‌گيري از اصول و قواعد رايج اين نهاد در عرصه بين‌المللي، به تدوين مقررات نسبتاً جامعي در اين زمينه اقدام مي‌نمايد تا امكان عملكرد يكسان در مواردي مانند انعقاد قرارداد، شيوه كار، حقوق و وظايف طرفين و ... را فراهم آورد. اين مقاله به بررسي شباهتها و تفاوتهاي مقررات اين كنوانسيون با قواعد حقوقي ايران و امكان انطباق آنها پرداخته است.

International factoring is an active institution in the field of International trade and finance which plays an important role in the network of international trade by applying appropriate financial methods. Transfer of the claims of exporters to factors creates new relations and legal situations between the parties to contracts of sale and factoring. By using current principles and rules in the International scope, the UNIDROIT Convention on International Factoring (1988) has provided relatively comprehensive regulations in this regard in order to make possible adopting the same practice in such cases as making contracts and procedures as well as rights and duties of the parties. This article deals with similarities and differences between the regulations involved in this Convention and the ones in Iranian law as well as the extent to which they could be adopted in Iranian law.