دلايل گرايش رمان نويسان پسامدرنيته به احياي اساطير

Postmodern Novelists and Their Interests in Restoring Mythology

عصر مدرنيسم و به‌دنبال آن پسامدرنيسم را بايد فرصتي شگفت براي بازگشت به دنياي اسطوره‌ها و بازشناسي و گاه بازآفريني آنها با تاكيد بر ماهيت زيباشناسانه آنها در عرصه هنر و ادبيات دانست. دلايل اين بازخوانش پويا - بيشتر در قالب رمان‌هاي جديد- تاكنون به‌طور همه‌جانبه واكاوي نشده‌است. اين جستار مي‌كوشد دلايل اين بازگشت ژرف‌كاوانه در برخي آثار هنري و ادبي، به‌ويژه رمان مدرنيستي و پسامدرنيستي را كشف و بازنمايي كند. بازگشت اسطوره در عصر مدرن، محصول فهم زيباشناسانه انسان مدرن و مبيّن ظرفيت بينامتني و بيناگفتماني ادبيات داستاني معاصر است. بازنمايي اسطوره‌ها در دوران پسامدرنيته، هم به دليل ظرفيت‌هاي ساختاري و روايي خودِ اسطوره‌هاست، و هم ناشي از تغيير ذايقه زيباشناختي، بازگشت به معنويت، بازنگري در واقعيت، و پيدايش نهادهاي اجتماعي- انتقادي.

Modernism and postmodernism provided a unique opportunity for coming back to the world of mythology and restoring them for the aesthetic purposes in art and literature. This article is an attempt to find out the reasons for such an interest in modern and postmodern novels. The results indicate that the reasons for this interest might be different for modernists and postmodernists because, while the former looked for the intertextual and interdiscursive capacities of the novels, the latter, due to the narrative and structural possibilities of myths, made use of them for better depicting their change of literary text as well as their need to spirituality, reexamining the reality, and satisfying the commands of the social and critical institutions.