خوانشي «لكاني» از شازده‌احتجاب گلشيري

A Lacanian Reading of Shâzde Ehtejâb by Hooshang Golshiri

در اين پژوهش برپايه نظريه روانكاوي ژاك لكان، روانكاو پساساختارگراي فرانسوي، رمان شازده‌احتجاب هوشنگ گلشيري تحليل و بررسي مي‌شود. پس از طرح مباحثي نظري درباره چند اصطلاح رايج در نظريه لكان (حيث واقع، ساحت خيالي، ساحت نمادين، نام پدر و نگاه خيره، در خوانشي نقادانه از شازده‌احتجاب گلشيري چگونگي كاركرد اين مفاهيم سنجيده خواهد شد. نگارندگان اين پژوهش كوشيده‌اند به دو پرسش اساسي پاسخ دهند: رمان شازده‌احتجاب در كدام ساحت لكاني روايت مي‌شود؟ و علت عمده گسستگي و عدم انسجامِ ساختار «خود» شازده‌احتجاب و ساختار روايي اين رمان چيست؟

This article, following the theory of Lacan, studies Shâzde Ehtejâb, a novel by Hooshang Golshiri. First, through explaining some basic terms of this post structural psychologist such as The Real, The Imaginary, the Symbolic, Name-of-the Father, Gaze, a critical reading of the novel will be carried out. The article aims at responding two questions: What Lanian area is the novel narrated at? What is the reason for the incoherence of the novel’s narrative structure and disruption of Shâzde Ehtejâb as a “self”.