نقد كهن الگويي رمان «حين تركنا الجسر»

Archetypical critique of “when we left the bridge” by Abdul Rahman Munif

در اين مقاله پس از مقدمه، ابتدا اصطلاح كهن الگو تبيين شده و سپس نشانه هاي آن در رمان مدرنيستي «حين تركنا الجسر» بررسي و تحليل شده است. هدف نويسندگان اين مقاله تحليل اين رمان مشهور بر اساس ديدگاه هاي روان‌شناختي كارل گوستاو يونگ است. يافتن اين كهن الگوها ثابت مي‌كند كه انسان‌ها از برخي ويژگي هاي روحي- رواني و رفتاري مشترك برخوردارند. اين امر در واقع، موضوع ناخودآگاه جمعي را كه يونگ مطرح كرده به اثبات مي رساند. در اين مقاله، رمان ياد شده با استفاده از كهن الگوهاي خود، پير فرزانه، نگهبان آستانه، پيك، ملون، سايه و دلقك، نقد و تحليل شده است. در پايان مقاله توضيحي درباره مفهوم «پل» در اين رمان آمده است.

In this paper, at first we reviewed the topics of literary modern criticism and psychological criticism and relationship between psychology and literature, paving the ground for the entry in the main topic. Then We critique the modernist novel «when we left the bridge» by Abdul Rahman Munif through archetypes put forward by psychologists and critics. In this paper criticism of the novel mentioned on the basis of these original models is: the self, the sage old man, the keeper of the threshold, the Prophet, the colored, the shade and the clown