اثربخشي گروه درماني شناختي بيماري در كاهش خشم و پرخاشگري رانندگي

مقدمه: زمينه يابي هاي متعدد نشان مي دهند كه خشم و پرخاشگري رانندگي به طور معمول و با هزينه هاي بسيار زيادي براي جامعه رخ مي دهد. به همين منظور، اين پژوهش با هدف بررسي تاثير گروه درماني شناختي- رفتاري بر كاهش خشم و پرخاشگري رانندگي انجام شد.روش: طرح اين پژوهش از نوع شبه آزمايشي به صورت پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. نمونه اين پژوهش شامل 20 نفر از رانندگان تاكسي مرد شهر مشهد بود كه با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شده و داوطلبانه در پژوهش شركت كردند. شركت كنندگان به شيوه تصادفي به دو گروه آزمايش و كنترل تقسيم شدند. گروه آزمايش درمان شناختي- رفتاري را دريافت كرد و گروه كنترل مداخله اي دريافت نكرد. هر دو گروه در سه مرحله زماني پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري يك ماهه مورد سنجش قرار گرفتند. ابزارهاي سنجش در اين پژوهش عبارت بودند از مقياس خشم رانندگي، پرسشنامه ابراز خشم رانندگي و پرسشنامه ويژگي هاي جمعيت شناختي. داده ها با روش آماري تحليل واريانس آميخته مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.يافته ها: نتايج نشان داد كه گروه درماني شناختي- رفتاري در مقايسه با گروه كنترل باعث كاهش معنادار خشم رانندگي، ابراز پرخاشگرانه خشم رانندگي و افزايش معنادار ابراز انطباقي- سازنده خشم رانندگي مي گردد.نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي پژوهش، گروه درماني شناختي- رفتاري در كاهش خشم و پرخاشگري رانندگي در رانندگان تاكسي مؤثر است.