بررسي تاثير مداخلات شناختي در كاهش شدت درد، پريشاني و بهبود كيفيت زندگي موقعيتي كودكان مبتلا به سرطان

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي استفاده توام از مداخلات شناختي آماده سازي كودك و والد و انحراف مسير توجه كودك، روي شدت درد گزارش شده، ميزان پريشاني ناشي از نمونه گيري يا تزريق به مايع مغزي- نخاعي و سطح كيفيت زندگي موقعيتي كودكان مبتلا به سرطان صورت گرفت.روش: پژوهش حاضر يك مطالعه كارآزمايي باليني، با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه شاهد بود. جامعه شامل تمام كودكان مبتلا به انواع سرطان بود كه به بيمارستان محك و مفيد در شهر تهران مراجعه كرده بودند. 41 زوج كودك و والد، انتخاب شدند و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه قرار گرفتند. كودكان دوبار ملاقات شدند. در ملاقات اول، هر دو گروه تحت مراقبت معمول قرار گرفتند و در ملاقات دوم، گروه آزمايش مداخلات شناختي و گروه شاهد مراقبت معمول دريافت كردند. داده ها، از طريق پرسشنامه اطلاعات جمعيت شناختي، مقياس هاي اوچر، چئوپس و كيفيت زندگي قياسي- ديداري عملكرد كنوني در طب اطفال گرد آوري شدند.يافته ها: نتايج نشان داد كه مداخلات شناختي آماده سازي كودك و والد و انحراف مسير توجه كودك توانست شدت درد و سطح پريشاني را كاهش دهد و كيفيت زندگي موقعيتي كودكان را بهبود بخشد. بين شدت درد گزارش شده و ميزان پريشاني همبستگي معنادار مثبت، بين كيفيت زندگي موقعيتي و شدت درد همبستگي معنادار منفي و بين كيفيت زندگي موقعيتي و پريشاني، همبستگي معنادار منفي يافت شد.نتيجه گيري: مداخلات شناختي در كاهش شدت درد گزارش شده، پريشاني و بهبود كيفيت زندگي موقعيتي كودكان مبتلا به سرطان كه تحت نمونه گيري از مايع مغزي- نخاعي قرار دارند، مؤثر است. پيشنهاد مي شود در اين اقدام دردناك، جهت مديريت درد و پريشاني كودك از مداخلات شناختي استفاده شود.