پيش‌بيني‌‌ناپذيري سرنوشت جهان تندشونده

Unpredictability of the Fate of Accelerating Universe

شتاب مثبت انبساط جهان، كه در 1998 كشف شد، منجر به يك محدوديت يا افق مشاهدتي موسوم به افق رويداد كيهان‌شناختي ‌مي‌شود. به طوري كه، مشاهده‌پذيرهاي كيهاني در حال خروج تدريجي از افق علّي ما هستند. لارنس كراس، كيهان‌شناس امريكايي، پيش‌بيني مي‌كند كه كيهان‌شناسان در آينده دور، بر اساس شواهد آن زمان، معتقد به نظريه جهان استاتيك خواهند شد. در اين مقاله با بررسي پيش‌فرض‌هاي كراس نشان داده مي‌شود كه پيش‌بيني وي عدم قطعيت بالايي دارد، ضمن اين‌كه مردود يا مقبول‌بودن يك نظريه علمي در هر زمان، بر اساس شواهد تجربي در دسترس در همان زمان قابل بررسي است و لذا ادعاي كراس، قابل مناقشه است. همچنين در اين مقاله از اين ادعا دفاع مي‌شود كه جهانِ تندشونده، در عين اين‌كه تحولي موجبيتي دارد، در چهارچوب كيهان‌شناسي مدرن سرنوشتي پيش‌بيني‌ناپذير دارد، زيرا انرژي تاريك، كه عمدتاً مسيول تندشوندگي جهان درنظر گرفته مي‌شود، ماهيتي نامعلوم دارد و توصيف آن صرفاً بر اساس يك رابطه پديدارشناختي موقتي صورت مي‌گيرد.

The acceleration of the universe has been confirmed through various cosmological observations since 1998. Nevertheless, there are many models proposed to explain this acceleration and there is no broad agreement on the fact. A concordance model titled “?CMD” suggests that the energy of the vacuum space, with a negative pressure, is the origin of the universe acceleration. However the nature of this energy is unknown, and so it is called “Dark Energy”, and we have only a phenomenological equation of state (EOS) for it. The cosmologist Lawrence M. Krauss’ thesis, based on a specific value of EOS parameter, predicts a static universe of our local supercluster surrounded by a void, in the future. According to Krauss, the late time intelligentswill not have any access to the pillars of the modern cosmology, and so the “End of Cosmology” will be expected. This paper surveys Krauss’ thesis and examinesits assumptions and consequences. An unavoidable uncertainty in the prediction of the fate of accelerating universe is vindicated.