نسبت بهينه پوشش ريسك در قراردادهاي آتي سكه بهار آزادي مورد معامله در بورس كالاي ايران

Optimal Hedge Ratio for Gold Coin Futures Contracts Traded in ran Mercantile Exchange (IME)

در اين مقاله نسبت بهينه پوشش ريسك حداقل‌كننده واريانس براي قراردادهاي آتي سكه بهار آزادي مورد معامله در بورس كالاي ايران با استفاده از رهيافت‌هاي مختلف اقتصادسنجي مورد برآورد و مقايسه قرار گرفته است. نتايج حاكي از آن است كه درنظرگرفتن سررسيدهاي متفاوت به‌عنوان قيمت‌هاي آتي، مقدار نسبت بهينه پوشش ريسك را به‌صورت كلي تغيير مي‌دهد؛ به ‌‎طوري‌كه اگر نخستين سررسيد به‌عنوان قيمت قرارداد آتي منظور شود نسبت بهينه پوشش ريسك بيشتر از حالتي است كه دومين سررسيد به‌عنوان قيمت آتي لحاظ گردد. همچنين، نتايج حاكي از آن است كه نسبت‌هاي بهينه پوشش ريسك روش‌هاي مختلف نسبت به استراتژي پوشش ريسك ساده (نسبت پوشش ريسك برابر يك) برتري دارند. در نهايت، نسبت‌هاي بهينه پوشش ريسك متغير طي زمان كه با استفاده از حالت‌هاي مختلف روش GARCH تخمين زده شده‌اند در مقايسه با نسبت‌هاي بهينه پوشش ريسك ثابت لزوماً توانايي بيشتري در كاهش ريسك ندارند.

The paper estimates and compares the minimum variance optimal hedge ratios (OHR) for gold coin futures contracts traded in Iran Mercantile Exchange (IME), applying various econometric methods. Results of the paper indicate that considering different maturities for futures prices, brings considerable changes to the outcome, in a way that if the first maturity date is regarded as the price for the futures contract, hedge ratios shall exceed that of the second maturity date. The findings also reveal that optimal hedge ratios computed through alternative econometric methods outperform simple hedge strategy (optimal hedge ratio equal one). The final conclusion is that, time-variant optimal hedge ratios derived from GARCH models are not necessarily better capable of reducing the risk, comparing time-invariant optimal hedge ratios.