ارتباط معناداري زندگي با اعتقاد به خدا از منظر مولانا

The Relationship between the Meaningfulness of Life and Belief in God from Moulan’s Perspective

مثنوي معنوي اثر گرانبهاي مولانا جلال الدين بلخي درياي متلاطمي از مفاهيم و رموز حيات است. يكي از اين مفاهيم، ارتباط معنادار زندگي در راستاي اعتقاد به خداست. در اين ديدگاه نگاه مولانا به پديده مرگ با نگاه طرفداران فلسفه پوچي متفاوت است و همين تفاوت در ديدگاه تفاوت در انديشه و آرا را سبب شده است. طرفداران فلسفه پوچي مرگ را پايان حيات بشري مي دانند، بنابراين بديهي است كه با چنين انديشه اي كل نظام هستي را پوچ و بي معنا مي انگارند. اما متفكران و انديشمنداني مانند مولانا نه تنها مرگ را پايان زندگي نمي دانند بلكه آن را به مثابه نقطه عطف و آغازين مرحله جديدي از حيات بشري مي دانند. حياتي كه در پرتو اعتقاد به خدا معنادار مي شود. در اين جستار علاوه بر اينكه ديدگاه هاي مولانا درباره حيات، فلسفهآفرينش و تكليف آدمي در نشاه دنيوي تبيين مي شود، با ذكر دلايل متقن و مبرهن انديشه طرفداران فلسفه پوچي كه ناشي از تفاوت نگاه آن ها به پديده مرگ و نيز عدم وجود ديدگاهي الهي است، بررسي مي شود. اين جستار بر اساس منابع كتابخانه اي و اينترنتي، به روش تجزيه و تحليل داده ها، پس از تعريف مختصر و اجمالي از معنا و مفهوم زندگي، فلسفه آفرينش، حيات را از منظر مولوي بررسي مي‌كند و سپس بر اساس داده هاي به دست آمده به تببين ديدگاه مولانا دربارهحيات معنادار در پرتو اعتقاد به خدا و ديدگاه طرفداران فلسفه پوچي پرداخته است و سرانجام تبيين نمايد آيا مرگ پايان زندگي است يا مقدمه اي براي حصول به كمال و حيات ابدي