بررسي روابط بين مديريت نوآور، فرهنگ سازماني و مديريت دانش

امروزه نوآوري مهم‌ترين منشا مزيت رقابتي براي بسياري از سازمان‌ها محسوب مي‌شود. به‌منظور دستيابي به نوآوري سازماني مستمر، ايجاد ظرفيت‌هايي از جمله مديريت دانش، فرهنگ سازماني مناسب و حمايت مديريت مورد نياز است. در پژوهش حاضر مجموعه اقدام‌ها و رفتارهاي مديران سازماني كه موجب پشتيباني و توسعه نوآوري در بين كاركنان مي‌گردد، با عنوان مديريت نوآور، مفهوم‌سازي شده و روابط آن با فرهنگ سازماني و مديريت دانش بر اساس رويكرد معادله ساختاري، الگوسازي گرديده است. بررسي اين الگوها در تعدادي از سازمان‌هاي صنعتي پژوهشي نشان مي دهد، روابط متقابل بين هر سه متغير اصلي پژوهش، مثبت و معنادار بوده و مديريت نوآور بيش از همه تحت تاثير فرهنگ مشاركتي است. بنابراين پيشنهاد گرديده كه در سازمان‌هاي تحت بررسي كه صبغه پژوهشي نيز دارند، توسعه فرهنگ مشاركتي در اولويت قرار گيرد.