شاخص هاي امنيت ساز پدافند غيرعامل در آمايش سرزمين

رابطه بين امنيت و انسان، فضا و فعاليت، از مولفه‌هاي اساسي در طرح‌هاي آمايش است كه به تثبيت و پايداري توسعه و امنيت مي‌انجامد. دفاع از سرزمين در مقياس ملي و منطقه‌اي، افزون بر محتواي سياسي و جغرافيايي آن، دفاع از موجوديت‌هاي تثبيت‌يافته فضا نيز مي‌باشد. اگر امنيت انسان و فعاليت، در برنامه دفاعي كشور مورد توجه اساسي واقع نشود، ناپايداري، اصلي‌ترين تهديد فيزيكي و عملكردي فضا خواهد بود. هدف اين پژوهش، مطالعه عوامل امنيت‌ساز پدافند غيرعامل در آمايش سرزمين مي‌باشد و اينكه كداميك از متغيرهاي موثر در اين امر، از نظر خبرگان اين حوزه، نقش بارزتري دارند؟ روش مورد استفاده، توصيفي – تحليلي مي‌باشد و براي مطالعه دقيق موضوع پژوهش، افزون بر مطالعه اسنادي از روش كمي (پيمايش و استفاده از SPSS) و كيفي (مصاحبه) استفاده شده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه مكان‌يابي مناسب، مقاوم‌سازي، استفاده از تجارب و اقدام‌هاي برخي كشورها با استفاده از عوارض طبيعي از مهم‌ترين عوامل امنيت‌ساز پدافند غيرعامل در آمايش سرزمين است.