بررسي وجه زبان فارسي براساس دستور نقش‌گراي نظام‌مند هليدي

Form of Persian language base on systematic functional order of Hallidayan

در اين تحقيق، تلاش خواهيم كرد نظام وجه زبان فارسي براساس چارچوب نقش‌گراي نظام‌مند هليدي بررسي كنيم. در اين تحقيق وجه به‌عنوان نظامي براي ايفاي نقش بينا‌فردي در دو سطح بررسي مي‌شود: در يك سطح وجه بند است كه به دو دسته خبري و غيرخبري تقسيم مي‌شود و در سطح ديگر، ساختار وجه درزمينه نقش ارتباطي آن است كه از دو عنصر فاعل و زمان‌داري تشكيل مي‌شود. فاعل مسيول انجام‌دادن گزاره است كه در فارسي، به‌صورت آشكار يا محذوف است و زمان‌داري نيز شامل زمان و وجه نمايي و قطبيت است كه در تحقيق حاضر، هركدام از اين عناصر به‌تفصيل بررسي شده‌اند. داده‌هاي اين تحقيق از روزنامه‌ها و رسانه‌هاي معاصر گرفته شده ‌است. نتايج تحقيق مشخص كرد وجه در زمان‌هاي مختلف، به صورت‌هاي گوناگون بيان مي‌شود و وجه نمايي و قطبيت را هم به‌صورت پيوستار مي‌توان ارايه‌ داد

In this statue we try to analyze form of Persian language base on systematic functional order of Hallidayan, as a system to perform interpersonal role in two levels: in one level form is a clause which divides to predicative and non-predicative parts, and in another level it is studied in structure area and connecting role of it as subject and timing. Subject is the one who acts in the sentence and in Persian language comes in two forms, obvious and hidden. Timing contains modality and polarity forms and each of these forms are perfectly studied in this statue. Data are gathered from contemporary newspapers and Medias. Results showed that form is different in relation with time but modality and polarity forms are stable.