بررسي و ارزيابي سطح بلوغ مديريت سرمايه انساني در سازمان‌هاي بخش دولتي شهر اصفهان

The Analysis and Evaluation of Human Capital Management Maturity Level in Public Sector Organizations in Esfahan

امروزه صاحبنظران به منظور رسيدن به مزيت رقابتي پايدار معتقدند، مديريت بر منابع انساني مهمترين عامل به حساب مي‌آيد، آنها معتقدند كه سرمايه انساني، به دليل كميابي، ارزشمندي، جانشين‌ناپذيري و تقليدناپذيري، بسيار با اهميت است. بدون شك مزيت استراتژيك پايدار نصيب سازمان‌هايي خواهد شد كه بتوانند بهتر از سايرين، تيم‌هايي مشتمل بر بهترين و درخشان‌ترين استعدادهاي انساني را جذب، پرورش و حفظ نمايند. بر همين اساس در سال‌هاي اخير مفهوم مديريت سرمايه انساني كه نشان دهنده حد اعلاي توجه و تمركز بر انسان است مطرح شده است. با توجه به مطالب فوق در اين مقاله كه حاصل يك پژوهش ميداني از شاخه كاربردي است محققين درصدد برآمدند تا ميزان سطح بلوغ مديريت سرمايه انساني در سازمان‌هاي بخش دولتي شهر اصفهان اندازه‌گيري نمايند. تجزيه و تحليل يافته‌هاي مربوط به مولفه‌هاي سطح بلوغ مديريت سرمايه انساني در سازمان‌هاي بخش دولتي نشان داد كه ميانگين نمره شيوه‌هاي اعمال رهبري 70/2، ميزان مشاركت 94/1، دسترسي به دانش 17/2، بهينه‌سازي و آموزش نيروي انساني 81/2 و ظرفيت يادگيري 70/2 بوده است. مقايسه ميانگين نمره مولفه‌هاي سطح بلوغ مديريت سرمايه انساني در سازمان‌هاي مورد مطالعه نشان داد كه سطح بلوغ مديريت سرمايه انساني در سازمانهاي مذكور كمتر از سطح متوسط بوده است. ميانگين نمره سطح بلوغ مديريت سرمايه انساني در 16 سازمان بين 51/41 تا 38/53 در نوسان بوده است كه بر اساس مدل باسي و مك مورر كليه سازمان‌هاي مورد مطالعه داراي سطح بلوغ ضعيف ميجباشد كه در پايان به ارايه راهكارهايي براي ارتقا سطح بلوغ مديريت سرمايه انساني مبادرت شده است.

Nowadays the importance of Human Capital Management arises from the fact that improved or deteriorated organizational performance can be directly linked to the way human resources is managed. Accordingly, in recent years, the concept of Human Capital Management reflecting the ultimate attention to and concentration on human has come into focus. In this study, the outcome of an applied survey study, the researcher have sought to measure the maturity of human capital management in the public sector organizations of the city of Esfahan. This study is a survey in nature conducted on the basis of Basis and McMurrerʹs Model. The hypotheses were based on motives arising from human capital including leadership styles, access to knowledge, staff participation, and manpower optimization and learning capacity. Analysis of the findings from the components comprising the maturity of human capital management in the public sector organizations revealed that the mean score of leadership styles was 2.70, degree of participation 1.94, access to knowledge 2.17, and manpower optimization 2.81 and that of capacity for learning 2.70. Comparison of the mean scores for components of the maturity of human capital management in the organization under study revealed that the maturity of human capital management in the above organizations was below average. The mean scores for the maturity of human capital management ranged from 41.51 to 53.38 for 16 organizations. Based on Basis and McMurrerʹs Model, all the organizations under study had a low maturity level. Finally, recommendations were made to raise the maturity of human capital management.