اصول و مباني محاسن و مكارم اخلاق در زندگي اجتماعي

تعامل و تبعيه الاخلاق الدينيه مع اصول و قواعد الاخلاق الرفيعه

جوامع بالنده و تعالي گرا، در تلاش اند تا با نهادينه سازي ارزش هاي مشترك اخلاقي در عرصه ي ملي، منطقه اي و فراملي، رشد، كارامدي، انعطاف پذيري و افزايش توان رويارويي با چالش هاي محيطي و پيش گيري و تاثيرگذاري بر ناهنجاري هاي اجتماعي را به حداكثر برسانند. در رويكرد ديني به زندگي اجتماعي، مباني و اصولي براي ارزش هاي مشترك اخلاقي در جهت روان سازي روابط اجتماعي، اعم از عرصه ي ملي و فراملي در نظر گرفته شده است كه بر سه محور زير قرار دارند. 1) تكريم انسان؛ 2) حق محوري؛ 3 ) عدالت ورزي درحقوق. فرضيه ي ما در اين نوشتار اين است كه بر مبناي عمل به اين سه اصل است كه جوامع مي توانند به اصولي مشترك در تعامل دروني و بيروني خود دست يابند و در نتيجه هزينه هاي ناهنجاري هاي اجتماعي را به حداقل برسانند، در حقيقت اين ها ارزش هاي اخلاقي مطلق و مشتركي هستند كه همواره ثابت و پايدار هستند. اين پژوهش در دو بخش به اثبات اين فرضيه خواهد پرداخت.