كاركردهاي نظريه فطرت در آرا استاد مطهري

استاد مطهري نقطه عطفي در سير تطورات نظريه فطرت، به شمار مي‌رود. برتري و عمق پژوهش‌هاي او در مقايسه با آرا متقدّمان، اختصاص به حوزه خاصي از مباحث فطرت ندارد و شامل عمده مباحث اساسي آن مي‌شود: از مفهوم شناسي فطرت گرفته تا اقسام فطريات و طرق اثبات نظريه و كاركردهاي معرفتي آن. معرفت شناسي، وجودشناسي، فلسفهدين، كلام، روان شناسي، اخلاق، فلسفه تعليم و تربيت، فلسفه تاريخ، جامعه شناسي و فرهنگ حوزه هاي معرفتي است كه استاد در حيطه آن در مقام پاسخ به مسايلي همچون: بنياد علوم، مطابقت ذهن و عين، خداشناسي، اصالت انسان، اليناسيون، معادشناسي، تبيين همزادي و همراهي بشر با دين، ختم نبوت، فراگيري دعوت اسلام، تقدم روان شناسي بر جامعه شناسي و... از نظريه فطرت سود جسته است. در مجموع، كاركردهاي معرفتي نظريه فطرت در آثار استاد، در مقايسه با انديشمندان متقدم بر وي، به نحو قابل ملاحظه‌اي بسط و گسترش يافته است. اين نكته را مي‌توان معلول گستردگي حوزه مطالعات استاد در حوزه علوم انساني و ذهن جوّال و تيزبين او دانست.