پوزيتيويسم منطقي و تجربه‌گرايي از ديد فريدمن

Logical Positivism and Empiricism on Friedman’s View

پوزيتيويسم منطقي يكي از مكاتب فكري تاثيرگذار در انديشه‌هاي مغرب‌زمين در قرن بيستم بوده است و عقيده بر اين است كه ريشه در تجربه‌گرايي سنتي دارد، اما در سال‌هاي اخير درباره آراي پوزيتيويست‌ها آثاري منتشر شده كه حاكي از اين واقعيت است كه پوزيتيويسم منطقي با تجربه‌گرايي سنتي بسي متفاوت است. تحقيق حاضر به معرفي و بررسي يكي از تفاسير جديد درباره پوزيتيويسم منطقي مي‌پردازد. كتاب بازنگري در پوزيتيويسم منطقي اثر مايكل فريدمن، اثري است كه نويسنده در آن به معرفي و ارايه تفسير جديدي از پوزيتيويسم منطقي مي‌پردازد. پوزيتيويسم منطقي طبق نظر فريدمن، به‌جاي قبول قرايتي تجربي از علم، ضرورت اصول پيشيني غير تجربي را مي‌پذيرد و آن‌ها را «اصول نسبي‌شده پيشيني» مي‌نامد. او معتقد است برخي از پوزيتيويست‌هاي منطقي شيوه خاص خود را براي بيان اصول و مباني خود داشته‌اند كه بسي متفاوت با تجربه‌گرايي سنتي بوده است.

Logical positivism was one of the most important school of thought in 20’century. It rooted in traditional empiricism but in recent years some researchers doubt about that and show that there is far distance between them. Here we introduce one of the new interpretations about logical positivism i.e. Friedman’s version. On his view, instead of empirical reading of science, it accepts the necessity of non-empirical a priori principles. He believes that some logical positivists have their own way to assert the principles of logical positivism that is far distinct from traditional empiricism.