نقد برهان لطف و كاربرد آن در اثبات ضرورت امامت

critique on the applications of the Principle of Grace (of God) and its necessity in proving the Imamate

در اين نوشتار، قاعده لطف و ثمرات آن بررسي و نقد مي‌شود. استفاده از اين قاعده براي اثبات نبوت و حجيت اجماع و نظاير آن محل تامل است و كليّت اين قاعده جاي بحث دارد. نمي‌توان گفت واجب است كه خدا هر لطفي را _ چه مقرِّب باشد چه محصِّل_ موهبت كند، حتي اگر نبودش نقض غرض باشد؛ زيرا گاهي يك غرض با غرض ديگر تزاحم پيدا مي‌كند. از سويي با فرض تماميّت ادلّه در مقام ثبوت، در مقام اثبات و تشخيص مصداق لطف واجب، علم ما نمي‌تواند معيار باشد. لوازم اين قاعده نيز فاسد است. در اين نوشتار، ادله گوناگون با تقريرات مختلف تبيين و بررسي مي‌شوند.