جنبه هاي مردم‌‌شناختي داستان اسكندرنامه نقالي

The Anthropological Aspects of Eskandar nāme-ye Naqqāli

ادبيات عاميانه ايران، علاوه بر ابعاد ادبي و هنري، منبعي عظيم و سرشار از اطلاعات دست اول مردم‌‌شناختي است و خوانندگان و پژوهشگران را با جنبه هاي گوناگون زندگي زمانه خلق اثر، چون باورها، خرافات، ارز ش ها و ضد ارزش ها، طبقات گوناگون جامعه، مشاغل، نظام اداري و اجتماعي، اصول اخلاقي، و... آشنا مي‌كند. اسكندرنامه هاي منثور نيز از اين دسته آثارند. در ايران اسكندرنامه هاي فراواني به نثر و نظم، از اواخر سده چهارم قمري تا عهد صفوي پديد آمده‌است. اين مقاله مستخرج از طرح پژوهشي نويسندگان با عنوان «مطالعه در افسانه‌هاي پهلواني» است كه در مركز تحقيقات دانشگاه تربيت مدرس در حال اجراست و به معرفي اجمالي كتاب اسكندر و عياران نوشته مولانا منوچهرخان حكيم (مربوط به عهد صفوي) مي‌پردازد و به‌تفصيل، اطلاعات مردم‌‌شناختي آن را دسته‌بندي و تحليل مي كند

The Persian folk literature, apart from its artistic dimension, is a rich source of first rate anthropological information including the beliefs, superstitions, values and anti-values, different social classes, occupations, administrative systems, and moral principles. A well-known type of folk literature is “Prose Eskandar n?me”s ,a variety of which can be seen from 4th century A.H. up to The Safavid Dynasty. This article which is based on a research entitled “A Study of Heroic Legends”, briefly introduces “The Book of Eskandar and the Humanist Brigands”, written in Safavid Period, and gives a detailed classification of its anthropological data.