نگاهي گفتماني به اسلام ‏هراسي

A Discourse Approach to Islamophobia

اسلام‏هراسي، به‌صورت گفتماني فراگير در رابطه ميانِ غرب و جهان اسلام، نقش مهمي در شكل‏گيري فرآيندهاي مختلفي دارد كه از يك مبنا ريشه مي‏گيرند و آن ارايه تصويري هراس‏انگيز از اسلام است.ريشه اسلام‏هراسي را مي‏توان در نوعِ نگاهِ مسيحيان در جنگ‏هاي صليبي به اسلام يافت.اسلام، با تعريفي كه از آن صورت گرفت، به بازتعريفي برايِ «دشمن» در سياست خارجيِ كشورهايِ غربي تبديل شد و رسانه به عنوان مهم‌ترين ابزار در شكل‌دهي به افكار عمومي در بازتوليد معنا و بسط اين گفتمان نقش موثري ايفا نمود. از اين رو بايد اسلام‏هراسي را به‌مثابه گفتماني فراگير در ارتباط با سياست‏هاي غرب با اسلام دانست. در مقاله حاضر به دنبال پاسخ به اين سوال هستيم كه چگونه اسلام‏هراسي توانسته با مكانيزم برجسته سازي و حاشيه راني به گفتماني مسلط تبديل شود؟ در اين زمينه فرآيند پيدايش و استقرار اسلام‌هراسي و چگونگي مفصل‌بندي نشانه‌ها را در چارچوب نظريه گفتمان لاكلا و موف بررسي خواهيم نمود. نوآوري در اين تحقيق، بررسي نظري و تحليلي گفتماني از چگونگي هژمونيك‌ شدن اسلام‌هراسي به واسطه فرايندهاي دوگانه برجسته سازي و حاشيه‌راني است.

Islamophobia, as an inclusive discourse in the relationship between the West and the Islamic w plays a prominent role in shaping various processes which all arise from a particular basis that is projecting a frightening image of Islam. The origin of such a phobia can be traced back to the Christians approach to Islam during Crusades. Islam has been redefined as the “enemy” in western countries’ foreign policy certainly, media, as the most important tool to influential public opinion, played a significant role in projecting this image and expanding such discourse. Thus, Islamophobia must be considered as an inclusive discourse in the relation with West’s policies about Islam. The present article is intended to answer the question of how Islamophobia, through back grounding and foregrounding mechanisms, been transformed to a dominant discourse? In this respect, the process of emergence and solidification of Islamophobia and the way signs have been articulated were scrutinized by the Laclau and Mouffe discourse theory. The innovative aspect of this study was the theoretical and analytical scrutiny of how Islamophobia has become hegemonic as a result of dual processes of foregrounding and back grounding mechanisms.