رهايي علم اقتصاد از دست اقتصاددانان

علم اقتصاد آن گونه كه امروز در كتب درسي ارائه و در كلاس هاي درس آموزش داده مي شود، نمي تواند كار زيادي براي مديريت كسب وكار و حتا كم تر از آن براي كارآفريني انجام دهد. ميزان دورافتادگي علم اقتصاد از روال عادي زندگي، نامتعارف و باعث تاسف است. در گذشته چنين نبود. زماني كه اقتصاد نوين به وجود آمد، آدام اسميت آن را به عنوان مطالعه «طبيعت و علل ثروت ملل» تجسم كرد. با وجودي كه اسميت اهالي كسب وكار را حريص، كوته بين و واجد عيب هاي ديگر برشمرده، اما كتاب مهم وي، «ثروت ملل» به صورت گسترده توسط اهالي كسب وكار مطالعه شد. اين كتاب هم چنين بحث ميان سياسيون درباره تجارت و ساير سياست هاي اقتصاديرا برانگيخت و هدايت كرد. جامعه دانشگاهي آن روزها خيلي كوچك بود و اقتصاددان ها بايستي مخاطبين عام تري را جذب مي كردند. حتا در اوايل قرن بيستم، آلفرد مارشال تلاش كرد اقتصاد را به منزله «هم مطالعه ثروت و هم شاخه اي از مطالعه انسان» هدايت كند، ولي اقتصاد كماكان وابسته به اهالي صنعت باقي ماند.