بررسي افزايش ضخامت قرنيه از نازك‌ترين نقطه به سمت محيط در مبتلايان به قوز قرنيه،

Comparison of Corneal Thickness Progression from Center to Periphery in Keratoconus, Keratoconus Suspected and Normal Corneas

هدف: مقايسه روند افزايش ضخامت قرنيه از نازك‌ترين نقطه قرنيه به سمت محيط آن در چشم‌هاي مبتلا به قوز قرنيه، مشكوك به قوز قرنيه و قرنيه‌هاي طبيعي با استفاده از توموگرافي شيمفلاگ توسط دستگاه پنتاكم. روش پژوهش: سيصد چشم براساس توپوگرافي سطح قدامي قرنيه، ضخامت نازك‌ترين نقطه و حداكثر برجستگي سطح خلفي قرنيه به طور مساوي در سه گروه قرار گرفته و قرنيه اين چشم‌ها با استفاده از دستگاه پنتاكم و تصاوير "چهار نقشه رفركتيو" و "نقشه پاكي‌متري"‌، ارزيابي شدند. چشم‌هايي كه داراي توپوگرافي طبيعي، پاكي‌متري 500 ميكرون و بالاتر و حداكثر برجستگي خلفي زير 20 ميكرون بودند به عنوان گروه طبيعي، چشم‌هايي كه داراي تغييرات خفيف در توپوگرافي سطح قدامي، پاكي‌متري كم‌تر از 500 ميكرون و برجستگي خلفي 20 ميكرون بودند، در گروه مشكوك و چشم‌هايي كه علايم واضح قوز قرنيه در توپوگرافي، پاكي‌متري كم‌تر از 500 ميكرون و برجستگي خلفي بيش از 20 ميكرون را داشتند، در گروه قوز قرنيه قطعي قرار گرفتند. سپس با استفاده از نقشه پاكي‌متري، "ضخامت مطلق" و "درصد افزايش ضخامت قرنيه" بررسي و ميانگين عددي "ضريب پيش‌رفت ضخامت قرنيه" استخراج شد و داده‌هاي بدست آمده با استفاده از روش‌هاي آماري توصيفي، آزمون تحليل واريانس يك و دوطرفه و ضريب همبستگي توسط نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: ميانگين حداكثر برجستگي خلفي در گروه طبيعي 95/3?2/13 ميكرون، در گروه مشكوك 75/6?8/19 ميكرون و در گروه قطعي 21/16?93/40 ميكرون حاصل شد. ميانگين نازك‌ترين نقطه قرنيه در گروه طبيعي 92/27?53/541 ميكرون، در گروه مشكوك 15/5?504 ميكرون و در گروه قطعي 84/46?09/461 ميكرون و ميانگين ضريب پيش‌رفت ضخامت قرنيه در گروه طبيعي 15/0?91/0، در گروه مشكوك 02/0?11/1 و در گروه قطعي 73/0?2 محاسبه شد. اين مطالعه نشان داد كه هر سه متغير "حداكثر برجستگي خلفي" "نازك‌ترين منطقه قرنيه" و "ضريب پيش‌رفت ضخامت قرنيه" در هر سه گروه (طبيعي، مشكوك و قوز قرنيه) رابطه آماري معني‌دار داشتند (001/0P < ). هم‌چنين بين "ضريب پيش‌رفت ضخامت قرنيه" و سطح ابتلا به قوز قرنيه رابطه معني‌دار آماري وجود داشت (001/0P < ) ولي ضريب هم‌بستگي اين دو متغير، مثبت و ضعيف بود. نتيجه‌گيري: در تشخيص افتراقي قرنيه‌هاي طبيعي از قرنيه‌هاي مشكوك و مبتلا به قوز قرنيه علاوه بر توپوگرافي، انحنا، ضخامت مركزي و برجستگي سطوح قدامي و خلفي قرنيه مي‌توان از ميزان افزايش ضخامت قرنيه از نازك‌ترين نقطه به طرف محيط و مقدار عددي "ضريب پيش‌رفت" نيز جهت تشخيص استفاده كرد.