اسطوره سيمرغ عطار در آينه مرغ بزرگ باخ

Teyr and Jonathan Livingston Seagull

در اين مقاله با توجه به نقشي كه عطار و باخ در بازآفريني مفاهيم عميق عرفاني در قالب داستاني سمبليك، در ادبيات جهان ايفا كرده‌اند، سعي شده است تا نوع قرايت آن دو درباره جست‌وجوي كمال انساني، با بررسي نمادهاي به كار رفته در دو اثر رمزگونه‌شان، بيان، و شباهت‌ها و تفاوت‌هاي آنها در هنگام خوانش وقايع (متن) نشان داده شود. مهم‌ترين وجه اشتراك عطار و باخ در زمينه گذر از سطوح ظاهري واقعه در رسيدن به حقيقت است، كه حاصل نگاه ويژه آن دو در ساحت ديني و فراتر رفتن از ساحت ظاهري عمل است. در اين جستار به‌صورت تطبيقي به واكاوي نمادهاي مشترك دو اثر و چرايي به‌كارگيري و چگونگي ادراك آنها خواهيم پرداخت. تصاويري كه از همگوني‌هاي موجود يافته مي‌شود، باوجود فاصله بسيار زماني دو اثر، مفاهيم يكساني را به مخاطب منتقل مي‌كند كه بر وجود نمادهاي فطري و ذاتي بشر در چارچوب‌هاي فكري عطار و باخ دلالت دارد.

Simorq of Attar and the Seagull of Bach: Common Symbols in Manteq ol-Teyr and Jonathan Livingston Seagull N. Mohammadi Badr Assistant Professor of Persian Language and Literature, Pay?m-e nor University S?lehe Ghazanfari MA in Persian Language and Literature, Pay?m-e nor University Richard David Bach (born 1936), American writer, is widely known as the author of the symbolic book Jonathan Livingston Seagull. Using the symbols of bird, journey and death by Bach is a reminder of Attar and his mystic book Manteq ol-Teyr (The Conference of the Birds). In both books, one from Iranian and Islamic mystic tradition and the other from the Western and Christian tradition, certain symbolic terms are employed that are rooted in the unconscious. The present article tries to show that in spite of their different structure and form, the books have common elements that stem from the unique nature in all human beings. Keywords: Symbols, Richard David Bach, Jonathan Livingston Seagull, Manteq ol-Teyr, Attar of Nishapur. Email: fghm_81@yahoo.com