زمان در عرفان اسلامي

Time in Islamic Mysticism

در فرهنگ اسلامي، تصورات گوناگوني از «زمان» انعكاس يافته است. متكلمان آن را امري موهوم و فيلسوفان آن را مقدار حركت فلك اطلس مي‌دانند. اما از منظر صوفيان، زمان با جان، كه اصل وجود آدمي است، در ارتباط است. جاني كه نزد دلبر حاضر است، چيزي جز لاله‌زار و گلشن نمي‌تواند باشد و بنابراين، پيري و پژمردگي را در او راهي نيست. از اين‌رو، زمان عرفاني ارتباطي با گذشته و آينده ندارد؛ زيرا صوفي با خداوند است و در آنجا ماضي و مستقبل نيست. تمام كوشش يك صوفي آن است كه خداگونه شود و از قيد زمان، آزاد يا به تعبيري ديگر نيست گردد. اين امر جز با عشق حاصل نمي‌شود. سالكي كه اسير عشق نشود، بنده جسم و زمان خواهد ماند. تنها عشق است كه آزادي را از اين نوع بندگي به ارمغان مي‌آورد. عشق چون شمشيري است كه سر جسم و زمان را از جان سالك جدا مي‌كند.

Time in Islamic Mysticism M. Shaj?ri The Assistant Professor of Persian Language and Literature, Tabriz University According to the Islamic theologians, time is an illusory concept, and the Muslim philosophers argue that time is the measure of motion. But the Islamic mystics believe that time is related to soul, the soul that is divine and blessed. If the mystic seeks nearness to God, he will be everlasting. From this point of view, there is not any past and future, and the soul is immortal. The holly traveler (s?lek) is seeking nearness to God and wants to set free from the time, which is possible only with Divine love, when the Soul is filled with God. Keywords: Islamic Mysticism, Time, Divine Love, Nearness to God, Holly Traveler (S?lek). Email: mortezashajari@gmail.com