بررسي جايگاه ايزدبانو اَشي در باورهاي ايران باستان

The Role of Ashī in Ancient Iran

اين مقاله به بررسي جايگاه اشي (A?i) در انديشه‌ها و باورهاي ايران باستان مي‌پردازد. اشي را بايد ايزدي پيش زردشتي دانست. او مينويِ پاداش در دين كهن آريايي است. نام او هم در گاهان ـ كهن‌ترين بخش اوستا ـ و هم در اوستاي متاخر آمده است، با اين تفاوت كه در گاهان، اشي بيشتر به عنوان مفهوم انتزاعي به‌كار رفته است و بر مفاهيمي چون سهم و قسمت دلالت مي‌كند، حال آنكه در اوستاي متاخر او ايزدبانوي فراواني و بركت است و به يارانش، جلال، شكوه و نيك‌بختي مي‌بخشد. نام اشي در نوشته‌هاي پارسي ميانه به صورت «ارد» و «ارت» و با صفت ونگوهي (va?uh?) به معناي نيك، به صورت هاي «اهرشونگ»، «ارششونگ» و «اششونگ» آمده است. به‌نظر مي‌رسد آيين ستايش اشي زماني در شرق و غرب ايران رواج داشته است.

The Role of Ash? in Ancient Iran N. Hossein? Ph.D. Candidate of Ancient Cultures and Languages, The Science & Research Branch Ash? is a pre-Zoroastrian divinity. In the Gathas, it is still an abstract concept and not yet a divinity, and implies both material and spiritual recompense. In the younger Avesta, Ash? appears as the goddess of fertility; in the Middle Persian, it is also referred to as a?i/arti, (A?i va?uh?, nominative A?i? va?uh? "Good Reward"). The present article tries to study the role of Ash? in ancient Iran. Keywords: Ash?, Divinity, Gathas, Zoroastrian, The younger Avesta. Email: n_hosseini1360@yahoo.com