پديداري زبان معماري و شهرسازي اسلامي در بروز حقيقت اثر معماري؛ رويكردي كيهان شناختي و شناخت شناختي

The phenomena of Islamic urbanism and architecture to providing the reality of architectural building; cosmological and epistemological approach

رويكردهاي كيهان شناختي و شناخت شناختي بر اين نكته تاكيد دارند كه زمينه بروز حقيقت يك پديده در ماهيت معرفتي زبان اثر كه بوسيله هنرمند خود را به جلوه مي رساند، بروز پيدا مي كند. اين مفهوم به اين نكته اشاره دارد كه برپايي اثر معماري اسلامي را عمل تبيين در بروز حقيقت معماري منتسب به صفت اسلاميت يا همان معماري اسلامي مي توان دانست. از سويي ديگر، نظام صورت بخش معماري مي تواند به مثابه دستگاهي زبان گونه، بر وجود ابزارهاي زبان گونه و مبتني بر بيان معماري اسلامي دلالت داشته باشد كه تحقق «تبيين در اثر» را سبب مي شود و بنظر مي آيد كه تحليل كيفي آثار معماري اسلامي را مي توان به مثابه متوني نگاشته شده متصور شد كه در رويكردهاي زبان شناسانه به شناخت ماهيت تبيين معمارانه بواسطه ابزارهاي بياني ميسر مي شود كه اين بيان در قالب زبان معماري نمادين و معنايي معماري اسلامي ممكن مي شود؛ و مي تواند ترسيم گر ظهور حقيقت برتر معماري اسلامي در معماري فاقد معنا و بي هويت امروز قلمداد شود. بر اين اساس مي توان گفت كه در ساختار شهر اسلامي موجوديت عيني معماري را انتزاع و حقيقت بنيادين نقشهاي عملكردي، رواني و معنوي معماري رقم مي زند.

The cosmological and epistemological approach emphasis on wisdom concept of architecture; the content of Islamic architecture is linguistic system that presents the reality of architectural building. So. In this Islamic city, the objector aspect of architecture presents the subjective aspect of Islamic cityʹs rules like: functional and psychological aspects.