پژوهش كيفي، حلقه مفقوده‌اي در تحصيلات تكميلي: آسيب شناسي آن در حوزه علوم انساني در دانشگاه كردستان

هدف پژوهش حاضر، بررسي دلايل استفاده نكردن از پژوهش كيفي در دوره تحصيلات تكميلي مربوط به حوزه علوم انساني در دانشگاه كردستان بود. به‌منظور نيل به اين هدف، از رويكرد كيفي و روش پديدارشناسي استفاده شد. جامعه پژوهش تمامي اساتيد و محققان حوزه علوم انساني در دانشگاه كردستان بود كه بر‌اساس اشباع نظري داده‌ها، تعداد 11 نفر از آن‌ها به صورت رو در رو مطالعه شدند. براي گردآوري داده‌ها از روش مصاحبه نيمه سازمان‌يافته و براي تحليل آن‌ها روش تحليل محتواي استقرايي استفاده شد. يافته‌ها نشان داد، داشتن معنايي نامناسب از علم، ناآشنايي كافي از پژوهش كيفي و ترديد و اعتماد‌سازي در محققان و اساتيد اين حوزه (دلايل برون‌زا) و پيچيده بودن ماهيت طرح پژوهش كيفي، سخت بودن گردآوري و تحليل داده‌ها و مبهم بودن روش‌هاي سنجش اعتبار آن (دلايل درون‌زا)، دلايلي هستند كه به چنين مشكلي دامن زده‌اند.