چيستي سرمايه فرهنگي بسيجيان

The Whatness of Basijis’ Cultural Capital

نظريه سرمايه فرهنگي، نوعي نگاه جديد و موسّع به مفهوم سرمايه است كه آن را از چنبره محدوده‌هاي تجاري و اقتصادي بيرون كشيده، به اشكال ديگري در عرصه‌هاي اجتماعي و فرهنگي توسعه مي‌دهد. اين نظريه اولين بار در سال 1964 مطرح شد. اما شكل‌گيري آن را بايستي در پيشينه‌هاي جامعه‌شناسي كلاسيك جستجو كرد. تعاريف متنوعي از سوي صاحب‌نظران در اين موضوع ارايه شده است كه هر كدام از زاويه‌اي و ديدگاهي خاص به اين مقوله اشاره كرده‌اند. از نگاه بورديو، سرمايه فرهنگي داراي سه بُعد تجسّدي، عينيت‌يافته و نهادينه‌شده است. چيستي سرمايه فرهنگي و تعيين ابعاد مولفه‌ها وشاخصهاي آن، به اقتضا و تناسب هر جامعه، ميزان و معياري براي سنجش وضعيت و كيفيت فرهنگ آن جامعه بوده، زمينه‌اي براي شناسايي و دستيابي به راههاي ارتقاي آن است. لذا بررسي چيستي سرمايه فرهنگي بسيجيان اقدامي است در جهت سنجش، تعميم و ارتقاي سرمايه فرهنگي بسيجيان در جامعه. مطالعه و بررسي چيستي سرمايه فرهنگي بسيجيان بايستي با توجه به مباحث جامعه‌شناسي فرهنگ و با تاكيد بر ريشه‌ها و ويژگي‌هاي فرهنگ و تفكر بسيجي در قالب ابعاد مولفه‌ها و شاخصه‌هاي آن بومي شود. از اين نگاه، سرمايه فرهنگي بسيجيان داراي دو بُعد معنوي و مادي است كه هر يك از اين ابعاد داراي مولفه‌ها و شاخصه‌هاي مربوط به خود بوده، با اين مشخصات سرمايه فرهنگي بسيجيان تبيين مي‌شود.

The theory of cultural capital is a developed and novel way of looking at the concept of capital, which forces it out of economical and commercial constraints, extending it to other forms in social and cultural areas. It was initially introduced by Pierre Bourdieu in 1964. However, the way it was evolved has to be sought in the backgrounds of classical sociology as well as in the thoughts of thinkers like Marx, Durkheim, Weber, and Simmel. Various definitions have been offered by scholars, each of whom has made a reference to this issue from a different angle. From Bourdieu’s viewpoint, cultural capital involves three dimentions, namely, embodied, objectified, and institutionalized. The whatness of cultural capital, and the way its components and parameters are determined as appropriate and in accordance with any society, is a criteria for measuring the quality of culture in that society, which can be used as a base for identifying the way it can be promoted. So, addressing what Basij’s cultural capital is, is a step that cab be taken to measure, extend and promote Basijis’ cultural capital in the society. The study of the whatness of Basijis’ cultural capital should become indigenous taking into account the arguments in the sociology of culture, as well as by focusing on the origins and features of Basiji culture and thinking in terms of its dimensions and parameters. Taking the same viewpoint, one can conclude that Basijis’ cultural capital involves spiritual and material dimensions, each of which covers its own respective components and parameters. This will help define Basijis’ cultural capital.