گفتمان دلالي سكوت از ديدگاه زبان‌شناسي (تقاطع سكوت در تعامل اجتماعي و سكوت روايي)

Referential discourse of silence by linguistics approach (Silence at the crossroad of social interaction and narrative silence)

سكوت از ديدگاه‌هاي مختلف زبان‌شناختي در نوشتار (شوالم 1998، صادقي2009، افرات2007) و همچنين موقعيت‌هاي اجتماعي(هاكين، 2002 و كورزون، 1973) مورد بررسي قرار گرفته است كه به طور كلي به مثابه بخشي از زبان با نقش‌هاي متفاوت در نظر گرفته مي‌شود كه در اين پژوهش، ابتدا به مفهوم سكوت به عنوان نشانه زباني مي‌پردازيم. سپس، با بررسي تقسيم‌بندي‌ سكوت در تعامل اجتماعي از ديدگاه هاكين و كورزون و همچنين انواع سكوت در ساخت روايت از ديدگاه صادقي 2009، به نقاط مشترك انواع سكوت‌هاي اجتماعي و روايي در بافت‌هاي مختلف مي‌پردازيم. هدف اين پژوهش، دست يافتن به ويژگي‌هاي مشترك سكوت در تعامل اجتماعي و سكوت روايي است كه به واسطه نگفتن ايجاد مي‌شوند. نتيجه حاصله نشان مي‌دهد كه سكوت پيش‌انگاشتي، درون‌مايه‌اي و ماهرانه در تعامل اجتماعي بنا به شباهت‌هاي بافت موقعيتي داراي كاركردي مشابه با سكوت روايي هستند.

Silence formerly has studied by various linguistics approaches in writing (Schwalm 1998, Ephratt 2007) as well as social situations, considered as a part of language with different functions on the whole. In this paper, first the notion of silence as a linguistic sign is provided. Then, there is a comparison between unlike divisions of silence in social interaction (Huckin 2002; Kurzon 1973) and silence in structuring narration (Sadeghi 2009). Finally, the common points of different kinds of silence in various contexts are concerned. The purpose of this paper is reaching to analogous features of silence in social communication and structuring narration made by not saying. Consequently, prepositional, thematic and Manipulative silence in social contact has comparable function with narrative silence in terms of similar situational context.