وامواژه هاي فارسي در ديوان بحتري

Persian loan Words in Buhtory Court

فرهنگ واژگاني هر شاعر گوياي نوع انديشه و حساسيت­ هاي فرهنــگي­ اش مي­ باشد، زيرا هــنر شعر در ظرف زبان روي مي­ دهد و واژگان و اصطلاحات به كار رفته در ديوان هر شاعري، نشانه­ هاي ارزشمندي هستند كه به وسيله آن ها مي­ توان متن شعري را درك و دلالت­ هاي آن را يافت و به انديشه­ ي شاعر و موقعيت متن شعري در زمان خود پي­ برد. در ديوان بحتري، شاعر نوگرا و برجسته دوره عباسي، وامواژه­ هاي فارسي فراواني يافت مي­ شود، مانند: طبل، ناي و مزهر(نام آلات موسيقي)، اردشير، خسرو انوشيروان، قباد، يزدگرد، هرمز و...( نام پادشاهان ساساني)؛ نوروز و مهرگان...(جشن­ها و اعياد پارسي) و اسطول، منجنيق... (ابزار جنگي)، ديگر واژگاني چون ديزج، ابلق، ديباج، زاج، دستيجه، حربا ، مرزاب، تسوج، جوسق، جلِّنار، ارجوان و ... كه فراواني آن­ها در ديـــوان بحتري شگفت انگيز مي­ نمايد. اين واژگان بيشتر بر عناصر مادي تمدن ايراني دلالت دارد. اين امر نشان مي­ دهد كه بحتري با توجه به شرايط و اوضاع و احوال عصر خويش، به نوعي گرايش به فرهنگ و تمدن ايران داشته است. وي از جمله شاعراني است كه ديوانش سرشار از نمونه­ هاي شعري بديع در بيان عظمت و بزرگي تمدّن فارسي و بزرگان آن مي­ باشد.

This article deals with the Persian loan words used in Bhtry poetry. These words show clearly how Abbasid poetry was influenced by Iranian culture and civilization.