جغرافيا و ايدئولوژي توحيدي

در این مقاله تأثیرات و نقش‌های ایدئولوژی توحیدی و مشخصا آن‌چه به‌ عنوان آزمون‌های اصیل اسلام(كامل‌ترین نگرش توحیدی)فراروی انسان قرار داده‌ و تأثیری را كه این باورها و اعتقادات بر رفتار متقابل بین انسان و محیط می‌گذارد، مورد ارزیابی و كنكاش قرار گرفته است.ایدئولوژی توحیدی،عدالت را در كنار آزادی،حقوق فردی را همراه با حقوق اجتماعی،تعاون و همكاری را هم گام با حق مالكیت فردی،طبیعت و موهبت‌های طبیعی را برای رفع نیازها و هم‌زیستی‌ مسالمت‌آمیز با دگراندیشان،اصول اساسی خود می‌داند و«آرمان‌شهری»1مبتنی‌ بر این آموزه‌ها ارائه می‌دهد. این موضوع در تقسیم‌بنید جغرافیا در عصر حاضر در حوزه‌ی«جغرافیای‌ اخلاقی»2قرار می‌گیرد.در جغرافیای اخلاقی،روح ملت‌ها،مذاهب،باورها، خرده فرهنگ‌ها،و اعتقاد به تناسخ،طالع‌بینی و حتی خرافات كه بخشی از عملكرد رفتار فضایی انسان را در اختیار خود می‌گیرند،مورد مطالعه واقع می‌شود[شكویی، 1831:86].این تقسیم‌بندی از جغرافیا،جزئی از جغرافیای فرهنگی است.